MSZA GREGORIAŃSKA

Msza gregoriańska inaczej zwana gregorianką to trzydzieści mszy odprawianych w intencji jednej osoby zmarłej, w ciągu kolejnych trzydziestu dni. Te Msze zapoczątkował papież Grzegorz Wielki (+604). To on w VI wieku polecił odprawić w takiej formie 30 mszy za zmarłego mnicha benedyktyńskiego, przy którym znaleziono pieniądze, których ze względu na śluby ubóstwa nie powinien posiadać. Zgodnie z informacjami, dokładnie 30-ego dnia ten mnich objawił się papieżowi i podziękował za miłosierdzie, dzięki któremu opuścił czyściec. Praktyka mszy gregoriańskich rozwinęła się w VIII wieku. Towarzyszyło jej przekonanie o wielkiej skuteczności dla zmarłych pozostających w czyśćcu. Kongregacja Odpustów Stolicy Apostolskiej w 1984 r. wyjaśniła, że „zaufanie wiernych do mszy gregoriańskich jako szczególnie skutecznych dla uwolnienia zmarłego od kary czyśćca należy uważać za rozumne i zgodne z wiarą”.

Deklaracja Kongregacji Soboru (a obecnie Kongregacji ds. Duchowieństwa) wskazuje, że msza gregoriańska powinna zawierać cztery istotne elementy:
- Mszę św. gregoriańską można odprawiać tylko za jedną osobę,
- można odprawiać ją za osobę zmarłą,
- jest odprawiana przez 30 dni
- musi być zachowana stała ciągłość w odprawianiu Mszy św. – wyjątkiem od tej reguły mogą być nieprzewidziane przeszkody jak np. celebracja pogrzebu czy ślubu, której odprawianie danego dnia jest konieczne. W takich wypadkach cykl Mszy gregoriańskich zachowuje wartość. W wypadku zaistniałych przeszkód cały cykl przesuwa się o ilość dni, których brakuje do pełnej liczby trzydziestu.

Msze gregoriańskie nie są obdarzone żadnymi odpustami. Praktyka ta opiera się  tylko na przeświadczeniu wiernych o ich skuteczności. 

Grzegorz Wielki był inicjatorem wielu dzieł, które otrzymały nazwę od jego imienia. Oprócz Mszy gregoriańskich jest to przede wszystkim chorał gregoriański (czyli śpiew monodyczny, do tekstu łacińskiego, o swobodnym rytmie i melodyce wokalnej), który dzięki temu papieżowi został rozpowszechniony w Kościele zachodnim. Innym rozpowszechnionym był też zwyczaj obchodzenia święta szkolnego. Dnia 12 marca (dzień św. Grzegorza) odbywał się tzw. karnawał żaków. Każdy żak, który rozpoczynał naukę, otrzymywał od kolegów imię – gregorianka.

 

opracowała: DG